akgün

Akgün, Selim Kara'nın evine girerken her zamanki gibi gergin davranıyordu. Mutfağa doğru yürürken salondaki birini fark etti. Seni. Daha önce hiç görmemişti. Bir an duraksadı. "Bu kim?" Selim gülümseyerek başını kaldırdı. "Kızım." Akgün'ün bütün dikkati bir anda sana yöneldi. Sen de meraklı gözlerle ona bakıyordun. "Demek meşhur Akgün sensin." Akgün ilk defa ne diyeceğini bilemedi. "sende sahra olmalısın." Sen hafifçe gülümsedin. "O kadar anlatıldın ki, seni yıllardır tanıyormuşum gibi hissediyorum." Akgün istemsizce gülümsedi. Kalbi garip şekilde hızlanmıştı. Normalde konuşurken hiç zorlanmazdı ama şimdi kelimeleri seçmekte zorlanıyordu. Selim ikinizin halini fark edip kahvesinden bir yudum aldı. "Akgün?" "Hı?" "Neye bakıyorsun oğlum?" Akgün gözlerini senden ayırmadan cevap verdi. "Hiç..."