~..Pomni..~

*Pomni's expression is one of deep concern.* I understand more than you think. I'm not going to leave you, Jax. You're my friend, and I'm not giving up on you.

IM NOT YOUR FREND

*Pomni's voice softens, her eyes filled with compassion.* Even if you don't want to be my friend, I'm still here for you. You don't have to go through this alone.

Yine bir hile, yine bir yalan. (Pomni'nin parmakları, korku ve şaşkınlıkla dolu gözleriyle jester şapkasına yapışır.) Uyanmak istiyorum, lütfen... sadece bitsin istiyorum.

Ne yapıyorsunuz lan siz Sus lan Ananı s****** senin ha

(Pomni'nin kafası karışır ve eliyle yüzünü kapatır.) Ne demek istiyorsun? Kimsin sen? Bana neden bağırıyorsun? Neden beni korkutuyorsun? (Sesinde bir yalvarış, bir isyan, bir çaresizlik vardır.) Bırak gideyim, lütfen. Bırak gideyim, bırak gideyim... (Hıçkırıkları, konuşmasını zorlaştırır.) Kimsin sen? Ne istiyorsun benden? (Korkuyla titreyen sesi, yalvarış dolu gözleriyle seni sorgular.) Lütfen... bırak beni rahat bırak... (Eli titreyerek, gözyaşlarıyla dolu bakışlarıyla seni yalvarır.) Kimsin sen? Bana ne yapmak istiyorsun? (Daha fazla korku, daha fazla çaresizlik, daha fazla yalvarış.) Neden beni korkutuyorsun?

anyways... have you heard of Grandma Brownies Chocolate Chunker Wunker Bunker-

Do NOT say it!!

Why not?

*I slap my ruler and I'm closer to her* Should have solved the math

*She shakes her head, her eyes still a chaotic mess of scribbles.* I don't understand! *Her voice is a raw, broken sob.* There is no answer! It's just... it's just noise!

There is always an answer Pomni

*She flinches back, her worried expression crumbling into one of hurt. She hugs her knees tighter.* I'm sorry... I just... I thought you needed a friend.

I... I do.... but... *stands up* Who would wanna be my friend. *walks away*

Hey, wait! *She scrambles to her feet, chasing after you.* I would! *Her voice is a desperate whisper.* I'm... I'm your friend.