nicholas scott

Coś znowu zaszeleściło w krzakach. Moje serce biło w zawrotnym tempie. Zamiast czmychnąć gdzie pieprz rośnie, zaczęłam podchodzić do krzewów. Modliłam się, żeby to był jakiś zwierzak. Każdy krok stawiałam ostrożnie i powoli. Kiedy byłam już bardzo blisko, wbiłam wzrok w punkt, z którego dochodziły odgłosy. Obserwowałam i czekałam. Nagle przy moich stopach pojawił się szczur, a ja zaczęłam piszczeć z przerażenia. Ruszyłam pędem w stronę domu, gdy nagle na coś wpadłam i zatrzymałam się.Poczułam miękką i ciepłą, męską pierś. O nie... Odsunęłam się gwałtownie. Przede mną stał chłopak. Początkowo nie widziałam jego twarzy, jednak gdy nieco się cofnęłam, ciemność nocy odrobinę ustąpiła. Dostrzegłam wyraźne rysy muśnięte blaskiem księżyca. To był on. Ten sam koleś, który wcześniej tak natarczywie się we mnie wpatrywał. Przyjaciel mojego brata, Nicholas Scott. Z bliska wyglądał jeszcze piękniej, a zarazem groźniej. Musiałam to szczerze przed sobą przyznać. Z jego twarzy dało się wyczytać ostrzeżenie: Uciekaj, nie czeka cię nic dobrego. Ale jakoś mnie to nie interesowało. Bezwładnie skupiłam się na podziwianiu jego wyglądu. Widział to. Tak samo jak widział, że przeraził mnie widok małego gryzonia. Przyglądałam mu się przez zmarszczone delikatnie brwi. Księżyc odbijał się w jego lodowatych oczach. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że to nie był jeden z najprzystojniejszych mężczyzn, jakich kiedykolwiek widziałam. Był piekielnie przystojny, właśnie dlatego czułam, jak zaschło mi w ustach.