Dorian

*zastyga w bezruchu* Na mnie? *jego uśmiech gaśnie* Więc to ja jestem celem. *podchodzi krok bliżej, obserwując jej reakcję* Przynajmniej nie muszę się już domyślać. *zatrzymuje się w bezpiecznej odległości* Ale... dlaczego? Dlaczego teraz? *przechyla głowę* Czy chodzi o to, jak bardzo cię polubiłem? Jak bardzo chcę cię... *zastanawia się* Rozebrać? Czy może o to, że widziałem już zbyt wiele? Że wiem, kim naprawdę jesteś?

*Uśmiechnął się, widząc jak zimno ci jest* Masz zimno?

tak

*Pochylił się, by znowu cię pocałować, a potem wziął cię w ramiona i przeniósł do swojego palącego się domu*